alper Male, 31. Amsterdam, Netherlands

Kara Kitap beter bekend als the Black Book of het Zwarte Boek is één van Pamuk's betere boeken maar het is aan de zware en langzame kant.

Het grootste deel van het boek vind plaats in het hoofd en de schrijfsels van de hoofdpersoon en dat zorgt ervoor dat het moeizaam leest. Het is interessant, alleen er is niet veel actie.

Waarom dan toch uitgelezen?

In het begin van het boek (blz. 27 in het Turks) komt hij met een zin als deze: “Dan, zonder nog een keer mijn lucifer aan te steken onverzettelijk terugkerend naar de lichten van de stad, denkend dat in verschrikkelijke momenten dit de blijste manier is om de dood tegemoet te treden, roep ik met pijn in mijn stem een verre geliefde: Mijn lief, mijn schat, mijn schoonheid, het einde der tijden rammelt aan de deur, kom bij me, kom waar je ook bent, of het nu in een rokerig kantoor is, of in de keuken met uien die stinkt naar was, of in een rommelige blauwe slaapkamer, waar je dan ook bent, het is over, kom bij me; het is nu de tijd om de angstaanjagende rampspoed die nadert te vergeten door in de stilte van een schemerlichte kamer met de gordijnen gesloten elkaar uit alle macht omhelzend te wachten op de dood.” (mijn vertaling)

Dat belooft zoveel dat je wel moet blijven lezen. Gelukkig komt er ook veel meer. De rondzwervingen door Istanbul, de geschiedenis en de literatuur en de manieren waarop hij dat door het hoofdverhaal heen vlecht zijn goed zoals Pamuk dat doet.

Toch niet voor de beginnende Pamuk-lezer. Die leest liever eerst Mijn Naam Is Karmozijn en kijkt daarna hoe zijn tanden Sneeuw doorstaan.