Ο ξένος

«Ο Ξένος» ολοκληρώθηκε το Μάιο του 1940 κι εκδόθηκε την ίδια χρονιά με το «Μύθο του Σίσυφου» το 1942. Ο Ξένος είναι εν μέρει η μυθιστορηματική μεταφορά των ιδεών που περιέχονται σ' αυτό το «Δοκίμιο πάνω στο παράλογο». Ο Μερσώ, ο αφηγητής, είναι ένας μέσος υπάλληλος γραφείου στο Αλγέρι. Αφηγείται την ύπαρξη του σε όλη της τη μετριότητα, περιορισμένη να κυλάει μηχανικά με κινήσεις καθημερινές και να ζητάει ενστικτωδώς τις στοιχειώδεις αισθήσεις. Ζει μέσα σε ένα είδος νάρκης, σε μια παράξενη αδιαφορία: τη στιγμή που πρόκειται να κάνει κάτι, παρατηρεί συχνά ότι μπορεί να κάνει το ένα ή το άλλο και ότι «του είναι αδιάφορο». Αντιπροσωπεύει «τον άνθρωπο προτού συνειδητοποιήσει το παράλογο», αλλά που είναι ήδη προετοιμασμένος γι' αυτή τη σαφή αφύπνιση. Δίχως ψευδαισθήσεις για τις καθιερωμένες αξίες φέρεται «σα να μην έχει η ζωή κανένα νόημα». Η εντύπωση που προκαλεί στον αναγνώστη η αφήγηση είναι αυτή η αποκαρδιωτική αίσθηση, που κατά τον Καμύ είναι κάτι το θετικό, γιατί μας οδηγεί στο αίσθημα του παράλογου.